Cykl życiowy Sezon rozrodczy piaskogrzeba przylądkowego przypada na deszczowy, zimowy i zimowo-wiosenny okres od sierpnia do grudnia. W tym czasie samica może urodzić dwa mioty. Gody zaczynają się od przyzywania przez samotników partnerów tupaniem tylnych kończyn w podłoże. Tupią przedstawiciele obu płci, ale z różną częstotliwością. Samce tupią przez około 2 minuty – pojedyncze uderzenie trwa 0,035 sekundy – zaś samice bębnią nieco wolniej – w ich przypadku około 0,05 s. Sygnał tego bębnienia jest słyszalny pod ziemią, która dobrze przenosi tego typu dźwięki, ale słychać je także nad powierzchnią ziemi – w promieniu około 10 m. Tupanie samców zdaje się być impulsem wyzwalającym czas zalotów. Naukowcy wykazali, że już początkowej fazie tupania piaskogrzebów przylądkowych hodowanych w niewoli towarzyszył wzrost stężenia testosteronu w ich moczu, a także powiększenie jąder i dodatkowych gruczołów rozrodczych. Owulacja jest u samic piaskogrzeba przylądkowego indukowana obecnością samca. Sama kopulacja składa się z szeregu krótkotrwałych zbliżeń.
Po okresie godowym układ rozrodczy przechodzi w stan spoczynku. U samic nie pojawia się już owulacja. U samców rozmiar jąder zmniejsza się, a produkcja plemników zostaje znacznie zredukowana lub wyłączona.