Józef Mrózek senior (ur. 16 lipca 1882 w Cierlicku, zm. 11 czerwca 1972 w Nierodzimiu) – polski duchowny protestancki, inicjator ruchu braci plymuckich na Śląsku Cieszyńskim, czołowa postać tego kręgu religijnego w Polsce, autor tekstów religijnych, wiceprezes Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE).
Życiorys Był początkowo członkiem Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Przeżył nawrócenie w 1900 roku. Początkowo był związany z luterańską Społecznością Chrześcijańską. W latach 1907–1909 odbył studia w Allianz Bibelschule (międzywyznaniowa Szkoła Biblijna) w Berlinie. W 1909 założył niezależny od Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego zbór w Trzanowicach. Od 1910 roku mieszkał przez kilkanaście lat w Boguminie, wziął ślub cywilny z Ewą Sabelą z Trzanowic, z którą miał dzieci: Annę (po mężu Prower), Jana, Józefa juniora i Marię.
Odbył służbę wojskową w latach 1905-1907 w armii austriackiej. Podczas I wojny światowej służył w wojsku. W 1912 spotkał się z Wacławem Żebrowskim, który został przewodniczącym Zrzeszenia Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan. Zbory kierowane przez Mrózka po odzyskaniu przez Polskę w 1918 niepodległości weszły w skład tego Zrzeszenia.