W 1895 został odznaczony krzyżem napierśnym, zaś trzy lata później otrzymał godność protoprezbitera. W 1899 przy cerkwi św. Andrzeja z Krety otworzył bezpłatną bibliotekę im. Michaiła Łomonosowa, której sam został dyrektorem. Pracował także w prawosławnych pismach Sankt-Pietierburgskij duchownyj wiestnik, Otdych christianina, Prawosławno-Russkoje słowo. Pod jego kierunkiem studenci Petersburskiej Akademii Duchownej wygłaszali kazania w cerkwiach PetersburgaWśród studentów, którzy pod kierunkiem ks. Ornatskiego poznawali w ten sposób praktyczną homiletykę, byli Wasilij Kazanski – późniejszy metropolita piotrogrodzki Beniamin, Iwan Stragorodski – późniejszy patriarcha moskiewski Sergiusz, Wasilij Biełławin – późniejszy patriarcha moskiewski Tichon oraz Iwan Koczurow, późniejszy protoprezbiter i nowomęczennik związany z Carskim Siołem.. W 1913 został proboszczem parafii przy soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu.
Po wybuchu I wojny światowej oddał swoje mieszkanie na szpital wojskowy. W 1914 został odznaczony orderem św. Włodzimierza III stopnia.
W swoich kazaniach zdecydowanie sprzeciwiał się ideom głoszonym przez bolszewików. Po rewolucji październikowej, w 1918, brał udział w obronie Ławry św.