thumb|Portret Jadwigi Łuszczewskiej jako Deotymy, Józef Simmler, 1855 Diotyma z Mantinei lub Deotyma (gr. , V w. p.n.e.), grecka filozofka. Żyła za czasów Sokratesa. Jej postać znana jest głównie dzięki umieszczeniu jej przez Platona w jego dialogu Uczta. Ponieważ jest to praktycznie jedyne dotyczące jej źródło, nie jest pewne, czy jest postacią historyczną, jednak prawie wszystkie postacie pojawiające się w Dialogach Platona były oparte na rzeczywistych osobach żyjących w starożytnych Atenach.
W „Uczcie“ Sokrates opowiada o niej jako o swojej nauczycielce, która przekazała mu naukę o pochodzeniu miłości – Erosa, który jest synem „dostatku i biedy“. Jej zdaniem miłość jest sposobem boskiej kontemplacji. Dla Diotymy najlepszym sposobem na miłość do drugiego człowieka jest kierowanie się boską miłościąPlaton, Uczta. Staje się to początkiem koncepcji miłości platonicznej. W prawdziwej miłości platonicznej piękno drugiej osoby pobudza umysł i duszę i kieruje uwagę do tego, co duchowe.