Innym źródłem jest Passio Sancti Pelagii Martyris autorstwa Hrotsvithy z Gandersheim. Autorka zaznaczyła, iż przybliża męczeństwo Pelagiusza opisane przez naocznego świadka. Nie wiadomo, z jakiego źródła korzystała mniszka i jak świadectwo dotarło do Dolnej Saksonii. Dziełko zostało zredagowane w latach 950-960 w klasztorze w Gandersheim. Stosując heksametr Rozwita opisała życie i męczeństwo Pelagiusza. Jej narracja została włączona do Żywotów świętych. Z treści dzieła wynika, iż Pelagiusz był młodzieńcem, którego muzułmański władca (łac. tyrranus) zmuszał do czynów przeciwko czystości.
Trzecim źródłem jest liturgiczny tekst mszy w rycie mozarabskim. Powstał on w Królestwie Leónu prawdopodobnie około 967. Mszą tą chciano zapewne uczcić przyjęcie relikwii Pelagiusza w León.
Kult
Począwszy od XI w., kiedy królestwa chrześcijańskie Półwyspu Iberyjskiego zaczęły wywierać większy wpływ na tajfy, szereg relikwii świętych przenoszonych było na północ. Relikwie św. Pelagiusza trafiły do León, a następnie do opactwa benedyktyńskiego w Oviedo, którego męczennik stał się głównym patronem.