Poglądy Edwarda Bacha Edward Bach uważał, że chorobę można wyleczyć i niepotrzebna była do tego wiedza medyczna, a sama choroba nie stanowiła konsekwencji czegokolwiek materialnego. Najważniejszy według niego był sposób, w który pacjent reagował na chorobę, a nie sama choroba, albowiem umysł był według niego najwrażliwszą częścią ciała ludzkiego i to właśnie umysł wskazywał, jakiego lekarstwa potrzeba. Wybór właściwego medykamentu opierał na uczuciach, takich jak: strach, depresja, powątpiewanie, niezdecydowanie, beznadziejność, rozdrażnienie, pragnienie towarzystwa lub samotności, które wpływały na pacjenta za sprawą choroby. Uważał, że każdy człowiek ma w sobie nieśmiertelną „iskrę boskości”, której rozniecenie prowadziło do wzrostu poczucia szczęścia, wewnętrznego spokoju, zdrowia, radości i zadowolenia w życiu. Zdaniem Bacha, to właśnie wybrane zioła miały przynosić ulgę cierpiącym poprzez pocieszenie, złagodzenie oraz uwolnienie od trosk i lęków, lecząc nie tylko ciała, ale także przybliżając ludzkie życie i charaktery do atrybutów naszej „boskości”. Czas trwania choroby (dzień czy długie lata) nie odgrywał roli w przypadku kuracji „boskimi ziołami”.