300px|thumb|Propyleje w mieście Magnezja nad Meandrem Magnezja nad Meandrem – starożytne greckie miasto w zachodniej części małoazjatyckiej Jonii (przydatek „nad Meandrem” służył odróżnieniu od Magnezji koło Sipylosu, położonej dalej na północy w Lydii).
Położenie Magnezja leżała na zboczu góry Thorax, jakieś 15 mil na wschód od Efezu, nad niewielkim dopływem rzeki Meander. Równina otaczająca miasto była niezwykle żyzna, uprawiano na niej m.in. oliwki, winorośl oraz ogórki.
Historia Według tradycji miasto zostało założone przez mieszkańców europejskiej Magnezji – nadbrzeżnej krainy nieopodal Tesalii, do których dołączyli także Kreteńczycy. Magnezja była miastem eolskim, nie należała do Związku Jońskiego, skupiającego polis Jonii. Szybko się rozwijała, jednak ok. 650 roku p.n.e. padła ofiarą najazdu Kimerów, którzy zdobyli i zburzyli miasto. Rok po zniszczeniu została odbudowana przez mieszkańców Miletu lub Efezu. Zdobyta przez króla Gygesa znalazła się w obszarze państwa lidyjskiego, ze stolicą w Sardes, a po jego upadku w imperium perskim. W mieście rezydowali niekiedy satrapowie Lidii. W latach 60. V wieku p.n.e. Artakserkses I oddał władzę nad Magnezją (i kilkoma innymi miastami) Temistoklesowi – greckiemu bohaterowi wojen perskich przebywającemu na wygnaniu.