Joseph Lowell Gordon (ur. 18 lutego 1915, zm. 14 kwietnia 1978) – amerykański baseballista, który występował na pozycji drugobazowego przez 11 sezonów w Major League Baseball.
Gordon studiował na University of Oregon, gdzie w latach 1934–1935 grał w drużynie uniwersyteckiej Oregon Ducks; w 1934 grał również w futbol. W 1936 podpisał kontrakt jako wolny agent z New York Yankees, w którym zadebiutował 18 kwietnia 1938 w meczu przeciwko Boston Red Sox. Rok później po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd.
Jako zawodnik New York Yankees czterokrotnie zwyciężał w World Series i został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem w 1942 roku. Podczas II wojny światowej, w latach 1944–1945, służył w Siłach Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych. W październiku 1946 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Cleveland Indians, z którym dwa lata później zwyciężył w World Series. Po zakończeniu kariery zawodniczej był między innymi menadżerem Cleveland Indians, Detroit Tigers, Kansas City Athletics i Kansas City Royals, a także skautem w Los Angeles Angels. Zmarł 14 kwietnia 1978 na zawał serca w wieku 63 lat.