W 1901 został wyświęcony na biskupa gdowskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Chirotonię biskupią przyjął w soborze Trójcy Świętej w kompleksie Ławry św. Aleksandra Newskiego w Petersburgu, z rąk metropolity petersburskiego Antoniego. Trzy lata później został ordynariuszem eparchii samarskiej i stawropolskiej. W 1911 został przeniesiony ponownie, tym razem na katedrę mohylewską i mścisławską. W 1915 otrzymał godność arcybiskupią. Brał udział w pracach Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918, w czasie którego opowiadał się za restauracją patriarchatu. W 1919 został aresztowany przez Czeka w Homlu, do 1920 przebywał w obozie.
W 1922 przeszedł do Żywej Cerkwi i rok później objął w jej strukturach katedrę mohylewską. Po dwóch latach złożył akt pokutny na ręce metropolity krutickiego Piotra i powrócił do kanonicznego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jeszcze w tym samym roku związał się jednak z grigoriewcami, samowolnie objął katedrę tambowską w podległych im strukturach i ponownie został suspendowany. Zastępca locum tenens metropolita niżnonowogrodzki polecił oddać go pod sąd biskupów (który ostatecznie nigdy się w jego sprawie nie zebrał). Jego dalsze losy nie są znane.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Eparchia petersburska Kategoria:Biskupi Żywej Cerkwi Kategoria:Biskupi samarscy