Jurysdykcję egzarchatu uznały również słowiańskie wspólnoty prawosławne w Bitoli, Prilepie, Strumicy, Wodenie, Seresie, Kosturze i SalonikachE. Znamierowska-Rakk, Działalność egzarchatu bułgarskiego na polu formowania świadomości narodowej Słowian macedońskich u schyłku niewoli osmańskiej [w:] M. Kawka, I. Stawowy-Kawka, Tożsamość narodowa w społeczeństwie multietnicznym Macedonii, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2008, , s.44-47..
Patriarcha Konstantynopola Grzegorz VI bezskutecznie protestował przeciwko utworzeniu egzarchatu, ostatecznie zaś zrzekł się urzędu. Z poparciem sułtana tymczasowa rada egzarchatu opracowała statut wewnętrzny administratury, jednak i tym razem między Bułgarami i Grekami nie doszło do porozumienia - kością niezgody pozostawały eparchie w Tracji i Macedonii. W styczniu 1872 r. biskupi bułgarscy, pod naciskiem zniecierpliwionych „młodych”, wypowiedzieli patriarsze posłuszeństwo. Miesiąc później w Stambule odbył się sobór cerkiewno-ludowy, który początkowo wybrał na egzarchę metropolitę łoweckiego Hilariona. Jego kandydatura została jednak odrzucona przez sułtana. Wówczas wskazano metropolitę widyńskiego Antyma.