Wojna norwesko-szwedzka (nor. Det norske felttoget, szw. Fälttåget mot Norge) - konflikt toczony w roku 1814, po którym Norwegia związała się ze Szwecją unią personalną, zachowując jednak własną konstytucję i parlament.
W wyniku traktatu zawartego dnia 14 stycznia 1814 r. w Kilonii, będący w sojuszu z Francją król Danii i Norwegii zrzekł się na rzecz władcy szwedzkiego (sojusznika Anglii) Karola XIV praw do terytorium Norwegii. Traktat spotkał się jednak ze sprzeciwem samych Norwegów. Dnia 25 lutego 1814 r. w Trondheim na stanowisko regenta Norwegii powołano namiestnika norweskiego i późniejszego króla Danii Chrystiana Fryderyka. Dnia 17 maja Zgromadzenie narodowe w Eidsvoll obrało Chrystiana królem Norwegii. Pierwszą decyzją nowego władcy było proklamowanie nowej konstytucji. Decyzje rządu Norwegii znacznie zaogniły konflikt z władcą szwedzkim. Obie strony szykowały się do wojny.