Dodatkowo, w obrębie zainteresowań antropologii ciała można wymienić czynności związane z jego wykorzystaniem, takie jak: taniec, medytacja, moda, konsumpcja, obrzędy związane z pochówkiem i inne, w których ciało jest nośnikiem kultury.
Od naturalności do konstruktu kulturowego Do czasu pojawienia się refleksji na temat kulturowego znaczenia ciała ludzkiego (obecnie dodaje się również te zwierzęce, a także „ciało” maszyny) i późniejszego wypracowania metod badawczych, ciało ludzkie traktowane było „naturalnie”. Rozwinięcie tej gałęzi antropologii spowodowało, że ciało zaczęto postrzegać jako nośnik wielu ważnych znaczeń kulturowych, symbolicznych i komunikacyjnych. Znaczenie ciała i kultury ciała (w niemieckim Körperkultur, w duńskim kropskultur) zostało odkryte na początku XX wieku przez kilku antropologów, historyków i socjologów. Zwrócono też uwagę na fakt, że „zachodnia” perspektywa rozdzielająca ciało od umysłu nie ma charakteru uniwersalnego. Wobec tego również normy intelektualne, etyczne, moralne, emocjonalne i estetyczne takiego charakteru nie posiadają. Istnieją różne wyobrażenia i podejścia do ciała (choćby do higieny, sportu, wstydu, seksualności, płci, posiadania ciała itd.) oraz różne metody jego wykorzystywania i traktowania zarówno w ciągu życia, jak i po śmierci.