Wiktor Golde (ur. 15 października 1921 w Warszawie, zm. 22 listopada 1983 tamże) – polski biocybernetyk, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.
W 1939 ukończył III Miejskie Liceum Humanistyczne i złożył egzamin dojrzałości, równolegle do nauki w liceum uczęszczał na lekcje gry na fortepianie. Po wybuchu II wojny światowej razem z matką i bratem wyjechał do Wilna, gdzie kontynuował naukę w konserwatorium muzycznym. Brat Wiktora przedostał się do Warszawy i poległ podczas powstania warszawskiego, tam też zginął ich ojciec Aleksander Golde. W 1945 powrócił do Warszawy i rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Przez rok studiował również w łódzkim konserwatorium muzycznym, gdzie w 1946 uzyskał dyplom. Będąc na trzecim roku studiów został młodszym asystentem wykładającego na Wydziale Matematycznym profesora Witolda Pogorzelskiego, w krótkim czasie awansował na asystenta. W październiku 1949 obronił pracę magisterską pt: „Opracowanie i wykonanie wzmacniacza liniowego w układzie Doherty”. Równocześnie został starszym asystentem w Zakładzie Podstaw Telekomunikacji Oddziału Telekomunikacji Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. W tym samym czasie pracował w Polskim Radio w Sekcji Budowy Działu Elektroakustyki.