Analiza punktów zbliżenia lub analiza Linnhoffa – metod optymalizacji systemów cieplnych stosowana w inżynierii procesowej. Polega ona na znajdywaniu układów o dużej wydajności cieplnej (charakteryzujących się dużym stopniem odzysku ciepła oraz małymi stratami cieplnymi) poprzez dobór odpowiednich warunków pracy oraz ewentualną modyfikację samego układu cieplnego. Cechą, której zawdzięcza swoją popularność, jest jej prostota.

Historia Metoda po raz pierwszy zastosowana przez Bodo Linnhoffa (doktoranta piszącego pracę pod nadzorem Johna Flowera na Uniwersytecie w Leeds). W 1977 Linnhoff podjął pracę w Imperial Chemical Industries (ICI), gdzie dalej rozwijał swoją metodę. W 1982 objął stanowisko na Uniwersytecie w Manchesterze, gdzie kontynuował swoją pracę. W 1983 założył własną firmę – Linnhoff March International – która następnie została przejęta przez KBC Energy Services. Od późnych lat 70. XX wieku, kiedy metoda została opisana po raz pierwszy, powstały różne jej modyfikacje oraz oparte na niej programy optymalizacyjne.

Metoda ta z powodzeniem znalazła zastosowanie w optymalizacji instalacji wodnych, sieci wodorowych oraz procesów wymiany masy.