W kolejnych latach zwyciężył w turniejach w Amsterdamie (1995, memoriał Maxa Euwego, przed Kasparowem), Ubedzie (1997), Malmö (1998, turniej Sigeman & Co, wraz z Igorem Miladinoviciem), Enghien-les-Bains (1999) i Mondariz (2000). W 2003 wspólnie z Piotrem Swidlerem zajął pierwsze miejsce na turnieju w miejscowości Pojkowskij.
Od 1990 Lautier uczestniczył w rozgrywkach o mistrzostwo świata. Debiut w turnieju międzystrefowym w Manili (1990) nie był udany (29. miejsce), jednak już w Biel (1993) Lautier znalazł się w doborowej dziesiątce zawodników, którzy awansowali do meczów pretendentów. W meczu ćwierćfinałowym przegrał z Janem Timmanem 3½ – 4½. W mistrzostwach świata FIDE rozgrywanych systemem pucharowym dwukrotnie (Groningen, 1997 i Las Vegas, 1999) awansował do III rundy i dwukrotnie przegrał mecze z Borysem Gelfandem 2 - 4 (po dogrywkach). W 2000 w Nowym Delhi odpadł w I rundzie. Największy sukces odniósł w 2001 w Moskwie, gdzie awansował do czołowej ósemki, eliminując, m.in., byłego mistrza świata FIDE, Aleksandra Chalifmana. W V rundzie przegrał jednak z Wasylem Iwanczukiem. Pięciokrotnie zdobył medale indywidualnych mistrzostw Francji: dwa złote (2004, 2005) i dwa srebrne (2002, 2003) oraz brązowy (1987).