Bitwa pod Kumanowem – bitwa w czasie I wojny bałkańskiej, stoczona w dniach 23–24 października 1912 roku, pomiędzy armią osmańską a serbską.
Przyczyny konfliktu W I wojnie bałkańskiej, która rozpoczęła się 8 października 1912 roku, głównym celem armii serbskiej było zniszczenie głównych sił osmańskich, zanim Turcja przeprowadzi pełną mobilizację. W planach sztabu serbskiego miejscem zagłady głównych sił osmańskich miała stać się dolina Wardaru i równina Ovče Pole. 20 października 1912 roku 1 Armia serbska wkroczyła na terytorium osmańskie, a dwa dni później dotarła w okolice Kumanowa.
Siły obu stron Siły serbskie Do działań przeciwko osmańskiej Armii Wardaru głównodowodzący armii serbskiej, Radomir Putnik skierował trzy armie:
1 Armia (dow. następca tronu Aleksander), złożona z pięciu dywizji piechoty i dywizji kawalerii, skoncentrowana w rejonie Vranja. 2 Armia (dow. gen. Stepa Stepanović), złożona z jednej dywizji serbskiej i jednej bułgarskiej został rozlokowana w rejonie Kiustendiłu. 3 Armia (dow. gen. Božidar Janković), złożona z czterech dywizji piechoty i jednej samodzielnej brygady piechoty została podzielona na dwie części: pierwsza stacjonowała nad rzeką Toplicą, druga została rozlokowana w rejonie miasta Medveđa. Główną siłą ofensywną armii serbskiej była 1 Armia (licząca 132 tys.