Antoni Maria Martín Hernández SDB, Antonio Marún Hernández (ur. 18 lipca 1885 w La Calzada de Béjar, zm. 10 grudnia 1936 w Picadero de Paterna na terenie prowincji Salamanka) – błogosławiony Kościoła katolickiego, męczennik okresu wojny domowej w Hiszpanii, ofiara prześladowań antykatolickich, hiszpański prezbiter z zakonu salezjanów.

Życiorys W czasie studiów pedagogicznych, które odbywał w Salamance obudziło się w nim powołanie do życia zakonnego i wstąpił do Towarzystwa św. Franciszka Salezego. W 1919 r. otrzymał sakrament święceń w Carabanchel. Działalność apostolską prowadził w El Campello, madryckiej dzielnicy Carabanchel i Sarrii. W Walencji pełnił obowiązki mistrza nowicjatu, a później został dyrektorem zespołu szkół salezjańskich. Jego entuzjazm i pracowitość wywierały znaczący wpływ na formację alumnów. Aresztowany z Józefem Calasanz Marquésem, Rekaredem de los Ríos Fabregatem, Julianem Rodríguezem Sánchezem, Józefem Giménez Lópezem, Augustem García Calvo, Janem Martorell Sorią, Jakubem Buch Canalsem i Piotrem Mesonero Rodríguezem. Zamordowany za kapłaństwo i stan zakonny, uznany został za ofiarę nienawiści do wiary (łac. odium fidei).