Monaster został odbudowany z inicjatywy metropolity kijowskiego (rezydującego w Moskwie) Aleksego w 1370, zaś w 1371 wzniesiono na jego terenie pierwszą cerkiew – murowaną jednokopułową świątynię o tym samym wezwaniu, co cała wspólnota. Aleksy podarował klasztorowi cudotwórczą kopię Korsuńskiej Ikony Matki Bożej. Wizerunek ten był przechowywany w monasterze do czasów ZSRR, gdy został skonfiskowany, jego dalsze losy nie są znane. Aktualnie (XXI w.) w ikonostasie soboru Zwiastowania eksponowana jest jego kopia.
W XIV w. monaster otrzymał nadania ziemskie od wielkich książąt suzdalskich i niżnonowogrodzkich, jak również szereg darów prywatnych. Umożliwiło to szybki rozwój wspólnoty. Klasztor był przy tym traktowany jako filia domu metropolitalnego w Moskwie. Od utworzenia Patriarchatu Moskiewskiego w 1589 miał prawo posługiwania się nazwą „domowego monasteru domu patriarszego”, co oznaczało przywilej stauropigii. Po likwidacji patriarchatu i utworzeniu w 1721 Świątobliwego Synodu Rządzącego monaster zachował początkowo status wspólnoty podporządkowanej bezpośrednio Synodowi. W 1764 w klasztorze żyło ok. 50–60 mnichów i posłuszników. W wymienionym roku monaster został zaliczony w poczet klasztorów III klasy i przeniesiony w jurysdykcję biskupów niżnonowogrodzkich i arzamaskich. W XVII i XVIII w.