Dysponując własnymi archiwami publikowali jedynie te dokumenty, które pasowały do wybranej wersji wydarzeń, niektóre z nich fałszując. W latach 50. pod kierunkiem Mykoły Łebedia przepisano na maszynie znaczną część tzw. archiwum Łebedia, tj. dokumentów, które wywiózł on do USA. W wykonanych kopiach, zdaniem Johna Paula Himki, pominięto kompromitujące fragmenty dotyczące lat 1941–1942Jonn-Paul Himka, War Criminality, s. 11, [cyt. w:] Per A. Rudling, Historical representation of the wartime accounts of the activities of the OUN-UPA (Organization of Ukrainian Nationalists–Ukrainian Insurgent Army), „East European Jewish Affairs”, Vol. 36, No. 2, December 2006, s. 175.Archiwum Łebedia obecnie (2013) znajduje się w Centrum Badań Ruchu Wyzwoleńczego we Lwowie; na jego kanwie powstała książka Wołodymyra Wiatrowycza Druga wojna polsko-ukraińska 1942–1947..
Emigracyjni naukowcy i publicyści opracowali i spopularyzowali własne interpretacje historii – gloryfikację OUN i UPA oraz ukraińską martyrologię (Hołodomor, stalinowskie czystki i represje)Kompleks wiktymizacji w diasporze czasem wydaje się graniczyć z manią. – J.P.