240px|thumb|Herb rodu Kenigów (Königów)
Kenigowie (Königowie, Koenigowie) – polski ród pochodzenia niemieckiego, związany z Płockiem i Warszawą.
Kenigowie czerpią swoje korzenie z księstwa Brunszwiku (od 1813 r. w Królestwie Hanoweru). Ich protoplastą był Werner (von) König (zm. po 1613 r.), prawnik i kanclerz księcia Henryka Juliusza, nobilitowany ok. 1600 r. (herb: w błękitnym polu złota korona z trzema fleuronami i dwoma perłami pomiędzy nimi). Potomkiem niemieckiej linii był baron Edmund Wiktor (Edmond Victor) (1753-1833), biorący udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych i po jej zakończeniu osiadły w Kanadzie. Z tej samej rodziny wywodził się baron Götz von König (1849-1934), pruski generał kawalerii i dowódca landwehry w I wojnie światowej.
Pierwszym z Königów (bez praw do tytułu baronowskiego) osiadłym na ziemiach polskich był Teofil Fryderyk Wilhelm (1783-1831), daleki kuzyn Edmunda Wiktora, który na początku XIX wieku zamieszkał w Płocku pracując tam jako inspektor skarbowy. W latach dwudziestych XIX w. spolszczył on pisownię rodowego nazwiska na „Kenig”.