W 1952 otrzymał Nagrodę Państwową III stopnia za twórczą odbudowę b. pałacu Branickich w Białymstoku z przeznaczeniem na Akademię Medyczną.
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 227-4-5).
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwsza żona Matylda z Szymańskich oraz teściowa Lucyna Szymańska zostały zamordowane przez Niemców 5 sierpnia 1944 w egzekucji na Ochocie. W powstaniu warszawskim polegli także jego dwaj synowie: na Woli – Krzysztof (ur. 1923), na Starym Mieście – Janusz (ur. 1926). Ożenił się powtórnie, z Zofią Jałowiecką (1902–1973).
Wybrane projekty Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa (I, II, III, V, VI Kolonia Żoliborz Centralny) (1924–1932); Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Płocku (Imielnicy) (1922–1935); Przebudowa kościoła Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Lublinie (1927–1930); Odbudowa kościoła pw. Przemienienia Pańskiego w Sierzchowach (1930); Kościół pw. św. Józefa w Syberii k. Żuromina (1931); Zakład opiekuńczy o. Salezjanów w Daszawie (1932); Kościół św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej (1933); Budynek Wydziału Strategiczno-Obronnego AON w Rembertowie (1934); Przebudowa Arsenału Królewskiego w Warszawie (1935–1938); Dom Spółdzielni Mieszkaniowej Młodych Architektów w Warszawie (ul. Glogera 2) (1935); Kościół św.