Ekonomika ruchów elementarnych – zasada kształtowania optymalnej metody pracy wykonywanej przez człowieka z perspektywy sekwencji ruchów elementarnych niezbędnych do wykonania zadania. Standaryzacja metod pracy zgodnych z zasadami ekonomiki ruchów elementarnych ukierunkowana jest na wykonanie zadania jak najmniejszą ilością ruchów jak najmniej czasochłonnych wykonywanych równocześnie obydwiema rękami. Połączenie zasady ekonomiki ruchów elementarnych z zasadami Lean Manufacturing pozwala w procesie optymalizacji i standaryzacji metod pracy na bardziej precyzyjne zdefiniowanie czynności dodających wartość i będących marnotrawstwem. Określenie czynności dodających wartość na poziomie ruchów elementarnych pozwala na lepsze kształtowanie optymalnych metod pracy i w wyniku tego redukcję kosztów wytwarzania.
Zastosowanie zasady ekonomiki ruchów elementarnych oparte jest na następujących podstawowych założeniach: Równoczesność ruchów – kształtowanie metod pracy w taki sposób aby pracę wykonywać równocześnie obiema rękami z uwzględnieniem wszelkich zasad ergonomii. Upraszczanie ruchów – dążenie do tego aby niezbędne ruchy elementarne upraszczać w sposób taki aby były maksymalnie najmniej czasochłonne w wykonaniu.