Księstwo zwienigorodzkieZgodnie z zasadami polskiej ortografii: Księstwo Zwienigorodzkie jako nazwa własna państwa, regionu, prowincji (sjp.pwn.pl/zasady) lub księstwo zwienigorodzkie jako nazwa okręgu administracyjnego w obrębie państwa (sjp.pwn.pl/zasady) (ros. Звенигородское княжество) – księstwo udzielne w ramach Wielkiego Księstwo Moskiewskiego z centrum w Zwienigorodzie (Zwienigorodzie Moskiewskim – ok. 60 km na zachód od Moskwy) istniejące z przerwami od połowy XIV w. zasadniczo do 1492 r. Jednakże także po tej dacie wielcy książęta moskiewscy nadawali Zwienigorod członkom dynastii Rurykowiczów lub carewiczom tatarskim. Ostatecznie zatem księstwo zwienigorodzkie przestało funkcjonować w 2 połowie XVI w., czyli już w czasach Carstwa Rosyjskiego.

Historia Pierwszym księciem zwienigorodzkim był syn Iwana Kality Iwan Iwanowicz Piękny, który w 1353 r. sam stał się wielkim księciem moskiewskim. Drugim panem Zwienigorodu został młodszy syn Iwana Pięknego Iwan Iwanowicz Młody (1359–1364). Po jego śmierci tytuł księcia zwienigorodzkiego powrócił do władcy Moskwy, Dymitra Dońskiego, który ponownie włączył księstwo do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego (1364).