Kolejny książę zwienigorodzki pojawił się na mocy testamentu Wasyla II Ślepego. Został nim jego młodszy syn, Andrzej Starszy Goriaj, brat Iwana III Srogiego. Panujący w Zwienigorodzie w latach 1462–1492 Andrzej Starszy Goriaj uchodzi za ostatniego księcia zwienigorodzkiego, jednak także po jego uwięzieniu (1492) i śmierci (1493) Zwienigorod był nadawany przez władców moskiewskich członkom dynastii Rurykowiczów lub carewiczom tatarskim. O przyjęciu wspomnianej cezury zapewne zadecydował fakt, iż po panowaniu Andrzeja Starszego Zwienigorad albo wchodził w skład większego księstwa udzielnego (w przypadku Rurykowiczów), albo zakres władania ziemią zwienigorodzką był bardziej ograniczony (w przypadków tatarskich władców na służbie moskiewskiej).

W 1503 r. Iwan III Srogi podzielił Wielkie Księstwo Moskiewskie pomiędzy synów. Księstwo dmitrowskie wraz ze Zwienigorodem otrzymał Jerzy, który władał swoim nadziałem do 1533, kiedy to z rozkazu Heleny Glińskiej, regentki przy małoletnim Iwanie IV, został uwięziony, a jego dzielnicę zlikwidowano.