thumb|Pietro da Cortona, Przymierze Jakuba z Labanem Laban (hebr. לָבָן „Biały”) – postać biblijna ze Starego Testamentu. Syn Betuela i brat Rebeki, ojciec Lei oraz Racheli, wuj i teść Jakuba.
Mieszkał w Paddan-Aram (Rdz 28,5), Biblia określa go mianem Aramejczyka (Rdz 25,20). Po raz pierwszy pojawia się w scenie zaślubin Rebeki z Izaakiem (Rdz 24,29–60). Przywitał przybysza i ugościł go, a następnie zgodził się na zaaranżowanie małżeństwa swojej siostry.
Gdy Jakub uciekł z domu po skradnięciu ojcowskiego błogosławieństwa, za radą matki udał się do swojego wuja Labana. Ten przyjął siostrzeńca do swojego domostwa. W zamian za siedmioletnią służbę zgodził się oddać Jakubowi za żonę swoją córkę Rachelę, w noc poślubną oszukał go jednak i wysłał mu Leę. Oburzonemu zięciowi odparł, iż zwyczaj nakazuje wydać za mąż najpierw starszą córkę i dopiero po kolejnych 7 latach służby oddał mu jako drugą żonę Rachelę (Rdz 29). Kiedy po upływie ustalonego okresu Jakub zapragnął wrócić do ojczyzny, Laban próbował różnymi sposobami zatrzymać go u siebie. Ostatecznie zgodził się na zaproponowany przez zięcia układ: Labanowi miały przypaść spośród stad zwierzęta białe i czarne, zaś Jakubowi płowe i cętkowane.