Zbrodnia w Łomazach (1942) – masowy mord na żydowskich mieszkańcach wsi Łomazy dokonany przez okupantów niemieckich w sierpniu 1942 roku.
Getto w Łomazach zostało utworzone przez Niemców na początku 1940 roku. Wiosną 1942 roku przesiedlono tam również wielu Żydów zamieszkujących sąsiednie miejscowości. Likwidacja getta nastąpiła 17 sierpnia 1942 roku (niektóre źródła podają datę 18 lub 19 sierpnia). Tego dnia niemieccy funkcjonariusze 101. Rezerwowego Batalionu Policji, wsparci przez oddział rosyjskich kolaborantów z SS-Druschina Verband, szkolony w Jabłoni pod Parczewem, zamordowali w lesie pod Łomazami blisko 1700 Żydów, w tym wiele kobiet i dzieci.
Żydzi w Łomazach w latach 1939-1942 Już 13 września 1939 roku oddziały niemieckiego Wehrmachtu wkroczyły do Łomaz. Po dwóch tygodniach niemieccy żołnierze opuścili wieś (26 września), respektując tym samym podział „stref interesów” przewidziany zapisami paktu Ribbentrop–Mołotow. Miejsce Niemców zajęła Armia Czerwona. „Traktat o granicach i przyjaźni” zawarty w Moskwie w dniu 28 września 1939 zmienił jednak przebieg granicy między III Rzeszą a ZSRR, w związku z czym oddziały sowieckie wycofały się za Bug. Po ponownym wkroczeniu Niemców miejscowi Polacy dokonali pogromu ludności żydowskiej, w trakcie którego spalono jeden dom i zabito jedną osobę (8 października).