Jadwiga Wawrzyna Brzowska (także Brzowska-Méjan, ur. 25 lutego 1830 w Warszawie, zm. po 1893) – polska pianistka i kompozytorka, córka kompozytora Józefa Brzowskiego (1805–1888), występowała pod pseudonimem Jadwiga Jagiełło.
Urodziła się jako nieślubne dziecko Brzowskiego i Anny Elżbiety Dückert z domu Ketschon (ok. 1795–1843), została ochrzczona już po ślubie rodziców, 30 października 1835 roku. Uczyła się gry na fortepianie pod opieką ojca, potem studiowała kompozycję także u swego wuja Karola Kurpińskiego. Debiutowała w Warszawie w styczniu 1840 roku w wieku niespełna 10 lat z utworami Chopina oraz transkrypcjami fortepianowymi utworów Rossiniego, Belliniego, Donizettiego i Meyerbeera, a następnie występowała w wielu miastach. W roku 1843 wystąpiła na Uniwersytecie Wrocławskim z recitalem utworów Ferenca Liszta i Sigismunda Thalberga. Podczas pobytu w Lipsku była uczennicą Ignaza Moschelesa.