Kirk Harold Gibson (ur. 28 maja 1957) – amerykański baseballista, który występował na pozycji zapolowego przez 17 sezonów w Major League Baseball.
Gibson po ukończeniu szkoły średniej został wybrany w 1978 roku w pierwszej rundzie draftu przez Detroit Tigers i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Evansville Triplets, reprezentującym poziom Triple-A. W MLB zadebiutował 8 września 1979 w meczu przeciwko New York Yankees jako pinch hitter. W 1984 zagrał we wszystkich meczach World Series, w których Tigers pokonali San Diego Padres 4–1.
W styczniu 1988 jako wolny agent przeszedł do Los Angeles Dodgers. W World Series 1988 w meczu numer 1, w drugiej połowie dziewiątej zmiany przy stanie 3–4 dla Oakland Athletics wystąpił z konieczności jako pinch hitter i zdobył dwupunktowego home runa, dającego zwycięstwo drużynie Dodgers 5–4, będąc o jeden strike od przegranej. Był to jego jedyny występ w finałach z powodu kontuzji kolana i kostki, której doznał w jednym ze spotkań w ramach National League Championship Series przeciwko New York Mets. W tym samym sezonie został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem i otrzymał nagrodę Silver Slugger Award.