Pod koniec kwietnia 1905 objął funkcję szefa sztabu wojsk obwodu uralskiego. Od połowy września 1906 był oficerem sztabowym przy zarządzie 1 Brygady Strzeleckiej, zaś od połowy marca 1909 oficerem sztabowym do specjalnych poruczeń przy sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Na początku sierpnia 1910 został szefem sztabu 8 Dywizji Piechoty. W połowie marca 1913 objął dowództwo 145 Nowoczerkaskiego Pułku Piechoty.
Brał udział w I wojnie światowej. Od grudnia 1914 dowodził 335 Anapskim Pułkiem Piechoty. Na początku czerwca 1915 awansował na generała majora. W listopadzie tego roku został dowódcą brygady 64 Dywizji Piechoty. Na początku 1916 objął funkcję szefa sztabu 18 Dywizji Piechoty. Pod koniec maja tego roku przeniesiono go do dyspozycji szefa Sztabu Generalnego. Od początku stycznia 1917 był nowym szefem Sztabu Generalnego. Latem 1917 znalazł się pod zwierzchnictwem dowódcy Frontu Południowo-Zachodniego. Od początku stycznia 1918 znajdował się z kolei pod zwierzchnictwem szefa sztabu Frontu Zachodniego.