Władimir Grigorjewicz Charżewski, ros. Владимир Григорьевич Харжевский (ur. 19 maja 1892 w guberni podolskiej, zm. 4 lipca 1981 w Lakewood, New Jersey) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny działacz wojskowy i kombatancki.
Życiorys Ukończył szkołę realną w Winnicy. W 1911 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Służył w 47 Ukraińskim Pułku Piechoty. W 1912 r. w stopniu praporszczika odszedł do rezerwy. W 1913 r. rozpoczął naukę w Jekateryńskim Instytucie Górniczym w Sankt Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej ponownie zmobilizowano go do wojska. Walczył w jednym z pułków piechoty na Froncie Północno-Zachodnim, od lata 1916 r. na Froncie Południowo-Zachodnim, a następnie na Froncie Rumuńskim. Kilkakrotnie był ranny. Doszedł do stopnia kapitana. Jesienią 1917 r. wstąpił do Oddziału Rosyjskich Ochotników, który sformował płk M. G. Drozdowski. Uczestniczył w marszu Jassy-Don. Służył w Drozdowskim Pułku Strzeleckim w Armii Ochotniczej gen. Antona I. Denikina (następnie Siły Zbrojne Południa Rosji). Uczestniczył w drugim marszu kubańskim. Wiosną 1919 awansował na podpułkownika. Od lata 1919 r. w stopniu pułkownika dowodził batalionem strzeleckim, a następnie 2 Drozdowskim Pułkiem Strzeleckim. Po ewakuacji wojsk białych na Krym na pocz. 1920 mianowano go generałem majorem. Na pocz.