Na mocy postanowień reformy prywatny majątek rolny nie mógł przekraczać 250 ha (jeśli pola były nawadniane sztucznie) lub 500 ha (w przypadku nawadnianych przez deszcz). Państwo przejmowało nadwyżki gruntów (za odszkodowaniem) i rozdzielało je między chłopów, przyznając dwunastohektarowe lub dwudziestotrzyhektarowe działki (zależnie od sposobu nawadniania). Chłopi-beneficjenci reformy musieli zrzeszać się w spółdzielniach, a wartość otrzymanego gruntu spłacić w ratach w ciągu 20 lat. Przejmowanie gruntów i przekazywanie ich nowym właścicielom trwało wiele lat i zakończyło się już po zmianie elity władzy, upadku i śmierci Kasima. Parcelacja wielkich majątków zasadniczo zmieniła strukturę rolnictwa Iraku, równocześnie jednak doprowadziła do spadku produkcji rolnej, gdyż inwestycje państwowe w ten sektor gospodarki nie równały się dawnym inwestycjom prywatnym.
Spadek znaczenia rolnictwa towarzyszył wzrostowi pozycji przemysłu, który był szczególnie wspierany przez Kasima i jego następców. Kasim zapoczątkował także nacjonalizację wydobycia ropy naftowej poprzez stopniowe ograniczanie zakresu działania Iraq Petroleum Company.