Pałac, Zamek Radziwiłłów () – pierwotnie pierwszy zamek typu pallazo di fortezza wzniesiony na terytorium Kresów w Ołyce w latach 1540–1564 przez ks. Mikołaja Radziwiłła, zwanego Czarnym, marszałka i kanclerza wielkiego litewskiego oraz kasztelana wileńskiegoPolski egzonim uchwalony na 124. posiedzeniu KSNG.
Około 1640 r. kolejny ordynat ołycki ks. Albrycht Stanisław Radziwiłł, rozbudował pałac w stylu renesansowym, otoczył murami na rzucie prostokąta, z czterema charakterystycznymi bastionami w narożnikach. W latach 1740–1760 pałac został gruntownie przebudowany przez ks. Michała Radziwiłła zwany Rybeńko, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego. Stworzono wówczas reprezentacyjną budowlę książęcą w stylu barokowym, pozbawioną cech obronności.
Od 1926 roku XII ordynatem ołyckim został książę Janusz Radziwiłł, który stopniowo remontował zamek aż do wybuchu II wojny światowej.
W dniu od 3 września do 14 września 1939 roku zamek staje się tymczasową siedzibą ewakuowanego z Warszawy Prezydent RP Ignacego Mościckiego.
Po agresji ZSRR na Polskę książę Janusz Radziwiłł wraz z synem księciem Edmundem Radziwiłłem zostali aresztowani 20 września 1939 przez NKWD. Tym samym rodzina opuściła na zawsze zamek, tracąc po przeszło 400 latach władzę nad majątkiem w Ołyce.
Od 1945 r.