Po drugiej stronie grani znajdują się wysokie i urwiste ściany opadające do Spiskiego Kotła oraz żlebu opadającego spod Durnej Przełęczy.
Trzema dolnymi odnogami Durnej Grani biegną cztery drogi (dwie środkowym odgałęzieniem i po jednej pozostałymi), na obiekty w grani można też wchodzić od strony wschodniej lub zachodniej.
Historia i nazewnictwo Pierwsze przejścia: letnie prawą odnogą – Karl Hannemann, 30 sierpnia 1911 r., zimowe prawą odnogą – Ivan Sitař i Vlastimil Šmida, 10 lutego 1956 r., letnie prawą ostrogą środkowej odnogi – Władysław Dobrucki, A. Herold, Štefan Lux, Stanisław Motyka i István Zamkovszky, 14 września 1937 r., zimowe prawą ostrogą środkowej odnogi – František Plšek i Zdeněk Záboj, 16 marca 1952 r., letnie lewą ostrogą środkowej odnogi – Imre Barcza, Oszkár Jordán i Tihamér Szaffka, 3 sierpnia 1909 r., letnie lewą odnogą – Karol Bocek i Vladimír Suchý, 21 lipca 1949 r., zimowe lewą odnogą – Valerian Karoušek i Jaroslav Sláma, 14 lutego 1954 r. Nazwa grani pochodzi bezpośrednio od Durnego Szczytu, którego nazwa z kolei jest związana z jego wyglądem. W gwarze podhalańskiej słowo durny oznacza: dumny, pyszny.
Przypisy
Kategoria:Granie i grzbiety Tatr Wysokich Kategoria:Granie i grzbiety słowackich Tatr