W styczniu 1918 roku zbiegł z obozu, a następnie włączył się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości współorganizował I oraz II batalion Okręgowego pułku piechoty w Łomży, przemianowanego następnie na 33 pułk piechoty. Od sierpnia 1919 roku jako dowódca 11 kompanii 33 pp został skierowany na front litewsko-białoruski. Podczas wojny polsko-bolszewickiej kilkakrotnie wyróżnił się w boju. W czerwcu 1920 został pełniącym obowiązki dowódcy I batalionu 33 pp. 1 sierpnia 1920 roku pod Zochami podczas walk odwrotowych został ranny. Po leczeniu szpitalnym uczestniczył w polskiej ofensywie w Galicji Wschodniej.
16 września 1920 roku 33 pułk piechoty forsował rzekę Gniłą Lipę w okolicach miasta Bursztyn. 10 i 11 kompania zdobyły i obsadziły dwa mosty na rzece. 11 kompania pod dowództwem ppor. Mariana Frydrycha odparła dwa kontrataki, jednak 10 kompania cofnęła się pod naporem nieprzyjaciela, oddając jeden z mostów i odsłaniając tyły 11 kompanii. Dowództwo wydało ppor. Frydrychowi rozkaz wycofania się, ten jednak poprowadził śmiały atak na przeciwnika i zepchnął go z utraconego wcześniej mostu. Za ten czyn został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasySygn. I.482.70-6285, VM, Centralne Archiwum Wojskowe..