Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wrócił do Łodzi, wznowił produkcję, fabryka realizowała głównie zamówienia rządowe na potrzeby wojska. Był jednym z założycieli Towarzystwa Akcyjnego Gazowni Łódzkiej (1910), członkiem Konsorcjum Gazowni Miejskich w Łodzi (1914 -1920)Kuciński J., Gazownia Łódzka (1867-1997), Łódź 1998. Pod koniec lat 30. XX w. był wiceprezesem Rady Łódzkiego Banku Depozytowego oraz członkiem zarządu Domu Transportowo-Ekspedycyjnego S. John i I. Rudomin, S.A.
Działalność społeczna i charytatywna
Uczestniczył w akcji gromadzenia datków na rzecz ofiar pogromów żydowskich w czasie tzw. „buntu łódzkiego” (1892), epidemii cholery (1894); włączał się też w akcje pomocy dla ofiar pogromu w Kiszyniowie i pożaru w Brześciu. Był współzałożycielem Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynności i prezesem Łódzkiego Towarzystwa Pielęgnacji Chorych „Bykur Cholim” (od marca 1908), Komitetu „Uzdrowisko” - kolonii letniej dla dzieci. Był członkiem Zarządu Ligi Przeciwgruźliczej. Wchodził w skład rad nadzorczych lub zarządów: Łódzkiego Towarzystwa Szerzenia Wiedzy Handlowej, Giełdy Łódzkiej, Banku Kupieckiego Łódzkiego.