Historia Zbocza Stajkowej od początku XVIII wieku były znane ze źródeł zawierających szczawną wodę. Jej zdrowotny charakter został odkryty w latach 20. XIX wieku. U północno-zachodniej podstawy góry (na przedłużeniu Pańskiej Drogi, wzdłuż Potoku Zagórskiego) korzystano ze źródła „Stefan” i „Michalina” co najmniej od początku XVIII wieku. Drogę wytyczono w połowie XIX wieku, gdy – jak pisał ówczesny właściciel zdrojów Hieronim Dziewolski – została „z gruntu ornego przeistoczona” poprzez wymianę fragmentu terenu z jednym z krościeńskich gospodarzy. Początkowo była deptakiem dla kuracjuszy, obsadzonym lipami przez Hieronima Dziewolskiego krótko po 1855 roku. Pomysł obsadzenia alei lipami był formą hołdu złożonego ofiarom rabacji galicyjskiej w 1846 roku.
Wzdłuż Pańskiej Drogi jeszcze przed jej wytyczeniem zbudowano dwa budynki: jeden z nich pełnił funkcję Domu Zdrojowego, czyli mieszkalnego pensjonatu z pokojami i jadalnią, w drugim znajdowały się łazienki z podgrzewaną wodą mineralną w żeliwnych wannach, umożliwiające kuracjuszom kąpiel w szczawach. Niszczejące budynki zostały rozebrane pod koniec XIX wieku.