Apolinary Rybicki, ps. „Leszek”, „Szczur” (ur. 16 listopada 1913 w Chraponi k. Sierpca, zm. 6 sierpnia 1947 w Warszawie) – żołnierz Batalionów Chłopskich, Armii Krajowej. Komendant powiatowy Milicji Obywatelskiej w Biskupcu Reszelskim (1946). Po odejściu z MO we wrześniu 1946 członek Ruchu Oporu Armii Krajowej. Skazany na śmierć w styczniu 1947, stracony 6 sierpnia 1947.
Dzieciństwo i młodość Apolinary Rybicki urodził się 16 listopada 1913 w Chraponi (powiat Sierpc) w rodzinie Antoniego i Wandy z domu Kołodziejskiej. Ojciec był właścicielem gospodarstwa rolnego. W 1925, po sprzedaniu gospodarstwa, rodzina przeniosła się do Wróblewa (w powiecie mławskim).
W 1928 ukończył szkołę powszechną i rozpoczął naukę w mławskim gimnazjum, przerwaną po roku. W latach 1936–1937 odbywał służbę wojskową w 32 pułku piechoty stacjonującym w Twierdzy Modlin. Ukończył służbę w stopniu kaprala i do wybuchu II wojny światowej pracował jako instruktor przysposobienia wojskowego, jak również wychowania fizycznego w powiecie mławskim.