Pogrom alfonsów, także alfons-pogrom – pogrom wywołany w Warszawie w maju 1905 roku przez robotników przeciwko środowisku sutenerów. Wydarzenia tak nazwane zaszły od 24 do 26 maja 1905 roku, jednak do sporadycznych rozruchów dochodziło nadal do 30 maja.
Niezadowolenie sprawców pogromu spowodowane było kojarzeniem środowisk żydowskich ze stręczycielstwem. Wizerunek ten związany był m.in. z działalnością Warszawskiego Towarzystwa Wzajemnej Pomocy (znanego także jako Varsovia, Zwi Migdal lub Cwi Migdal), organizacji sutenerskiej (oficjalnie ziomkostwa warszawskich Żydów w Argentynie) prowadzącej rekrutację i sprzedaż młodych kobiet z ziem polskich do domów publicznych w Argentynie i Brazylii.
Podczas zamieszek zdemolowano 150 domów publicznych; ocalało około 30 będących pod ochroną policji. Ścigano też i bito (częściowo ze skutkiem śmiertelnym) sutenerów i prostytutki.