Powracający żołnierze zostali włączeni do Wojska Polskiego i już 10 lipca skierowani na tereny plebiscytowe Warmii i Mazur. W trwającej wtedy wojnie polsko-bolszewickiej 1920, Biernat został mianowany dowódcą 10 kompanii działającego pod ówczesną nazwą 1 Syberyjskiego pułku piechoty (później 22 sierpnia 1921 otrzymał nazwę 82 Syberyjskiego Pułku Strzelców im. Tadeusza Kościuszki) i 8 sierpnia 1920 wysłany na front pod Warszawę. Tam w dniach 14–15 sierpnia uczestniczył w bitwie o Borkowo, a podczas ataku wykazał się męstwem; 19 sierpnia pod Czarnostowem brał udział w ataku na bagnety, zdobyciu okopów bolszewików i przerwaniu frontu. 24 sierpnia został wzięty do niewoli. Mimo tego po raz drugi w życiu uwolnił się z sowieckiej opresji jenieckiej. Po zakończonej wojnie i odparciu bolszewików, w kwietniu 1921 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został mianowany oficerem 3 Syberyjskiego pułku piechoty (wkrótce zmienił nazwę na 84 pułk piechoty i garnizonował w Pińsku), w którym służył od 30 września 1922 do 7 stycznia 1930. W tym czasie pełnił funkcje dowódcy kompanii i dowódcy szkoły podoficerskiej. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza, a w sierpniu tego roku przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu.