armii został skierowany na front włoski jako artylerzysta. Wówczas zachorował na malarię i od sierpnia 1918 przebywał w szpitalu w Cieszynie.
U schyłku wojny w listopadzie 1918 był ochotnikiem 3 batalionu Strzelców Sanockich, który stał się prekursorem 18 pułku piechoty, w szeregach którego brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918-1919 na całym szlaku bojowym. Następnie w lutym 1920 został przydzielony do batalionu zapasowego 1 pułku piechoty Legionów w Jabłonnie. W lutym 1921 został objęty rozkazem demobilizacji.
Następnie wyjechał ponownie do Borysławia, gdzie pracował w Towarzystwie Naftowym „Galicja”. W rejonie tego miasta pracował w okresie II Rzeczypospolitej. W 1923 jego żoną została Maria z domu Danielczuk, z którą miał dwoje dzieci: Krystynę (ur. 24 kwietnia 1924) i Tadeusza (ur. 28 października 1925). Po wybuchu II wojny światowej nadal pracował w kopalniach w zagłębiu borysławskim. Po zakończeniu wojny powrócił do Sanoka, był m.in. dyrektorem kopalni w miejscowości Mokre. W 1949, wskutek fałszywych oskarżeń skierowanych wobec Drwięgi z uwagi na jego działalność w przeszłości, został aresztowany i wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie skazany za przestępstwa urzędnicze na karę 5 lat pozbawienia wolności. W wyniku wdrożenia amnestii i darowania części wymiaru kary, w 1953 opuścił zakład karny.