Do 1927 przebywał w łagrze w dawnym Monasterze Sołowieckim, gdzie spełniał obowiązki lekarza w jednym z obozowych szpitali. Po zwolnieniu otrzymał zakaz zamieszkania w sześciu centralnych guberniach kraju oraz w guberniach granicznych. Miał on obowiązywać przez trzy lata, następnie został skrócony. Osiadł w Leningradzie, gdzie był proboszczem parafii przy dawnej cerkwi filialnej Ławry Pieczerskiej. Następnie mieszkał w Gatczynie i w Kalininie.
29 marca 1931 został wyświęcony na biskupa kimrskiego, wikariusza eparchii kalinińskiej i kaszyńskiej. Swoje obowiązki wykonywał do września, gdy został aresztowany. Opuścił więzienie jeszcze w tym samym roku, jednak nie podjął już pracy duszpasterskiej w eparchii twerskiej. W 1932 został biskupem rybińskim, wikariuszem eparchii jarosławskiej i rostowskiej. W maju 1933 został przeniesiony do eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej, także jako biskup pomocniczy, z tytułem biskupa muromskiego. Faktycznie jednak nie podjął nowych obowiązków i nominacja ta została po miesiącu wycofana. Hierarcha pozostawał wikariuszem eparchii jarosławskiej do kolejnego aresztowania, które nastąpiło w marcu 1934 lub w końcu tego roku.