Tak też zmiany zatwierdzano po zgodzie panującego lub namiestnika oraz po zapoznaniu się z opinią Izby.
Kontrola Izby stała się następcza, merytoryczna i formalna wraz z kryteriami legalności, gospodarności oraz celowości wydatków. Izba mogła udzielić zatwierdzenia, jeśli z rachunkiem było wszystko w porządku, jeśli jednak miała zastrzeżenia mogły one być formalne lub merytoryczne. Jeżeli było to uchybienie formalne to „Izba mogła nałożyć karę pieniężną do wysokości stu złotych polskich”. Przy uchybieniu merytorycznym również „orzekano karę pieniężną tzw. Decess, z tym że jeśli podstawą była pomyłka, kończyło się na obowiązku spłaty wyznaczonej kwoty, jeśli uchybienie było skutkiem przeniewierzenia Izba zawiadamiała odpowiednią Komisję Rządową celem wszczęcia postępowania sądowego”.
Izba zdawała relacje ogólne w trzech częściach: a) fundusze pozostające pod kontrola tzw. Komisji Skarbu b) fundusze pozostające do dyspozycji innych Komisji Rządowych c) fundusze depozytowe
Izba Obrachunkowa w porównaniu z GIO miała wówczas szersze uprawnienia, dostosowane do polskich realiów. Izba była w większej mierze podporządkowana Namiestnikowi, który sprawował nad nią nadzór.
1831–1867 W związku z detronizacją monarchy, dekretem z 29 stycznia 1831 r.