Jerzy Lewitowicz (ur. 25 listopada 1933 w Hrubieszowie) – generał brygady WP, inżynier i profesor doktor habilitowany w dziedzinie fizyki, specjalista w zakresie eksploatacji techniki lotniczej.
Życiorys W 1951 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Koszalinie, dokąd w 1946 roku przeniósł się wraz z rodziną. W latach 1951–1952 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego i Morskiego Politechniki Gdańskiej, a w 1952–1956 w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Studia ukończył z wyróżnieniem, uzyskał tytuł inżyniera w specjalności uzbrojenie lotnicze i został promowany na stopień chorążego (wówczas pierwszy stopień oficerski), a następnie podporucznika. W latach 1956–1961 eksternistycznie studiował na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, po czym został magistrem fizyki w zakresie doświadczalnej fizyki jądrowej. W maju 1967 Rada Naukowa Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie nadała mu stopień naukowy doktora nauk technicznych.