Wojna domowa w Wenezueli, zwana też wenezuelską wojną pięcioletnią lub wojną federalną – konflikt zbrojny stoczony w latach 1859–1863. Była najdłuższym i najbardziej wyniszczającym konfliktem zbrojnym na ziemiach Wenezueli od czasów uzyskania przez to państwo niepodległości. W wojnie udział wzięły dwie zwalczające się od lat frakcje: Konserwatyści i Liberałowie, zwani też Federalistami, gdyż popierali o autonomię prowincji.
Działania wojenne objęły przede wszystkim regiony równinne (llanos), a więc tereny dzisiejszych stanów Barinas, Portuguesa, Cojedes, Apure i Guárico. Wojna przyczyniła się do zniszczenia znacznej części kraju. Po jej zakończeniu względnie nietknięte regiony rozwinęły się gospodarczo i kulturalnie, natomiast tereny, na których toczono ciężkie walki, dotknął kryzys i zacofanie gospodarcze.
Jedną z przyczyn wybuchu wojny był spór o wybór nowego prezydenta. Po obaleniu José Tadeo Monagasa w marcu 1858 r. Liberałowie i Konserwatyści nie byli w stanie dojść do porozumienia co do wyboru jego następcy.