w Warszawie było dwóch rzemieślników zajmujących się naprawą porcelany.
Starania w zakresie utworzenia polskiej manufaktury porcelany podjął Stanisław August Poniatowski wraz z szambelanem Augustem Moszyńskim. Mimo istnienia w tym czasie farfurni, które produkowały wyroby głównie z fajansu, żadna z manufaktur nie posiadała technologii potrzebnej do produkcji porcelany. Mimo wielu prób i uzyskania finalnie niewielkich ilości gotowego produktu, całość prac zakończyła się powstaniem wytwórni fajansu w Belwederze. Prawdopodobnie związane było to z brakiem odkrytych zasobów naturalnych potrzebnych do produkcji, a glina na której pracowano podczas wykonywania prób mogła pochodzić z importu.
Powstanie manufaktury Istotną rolę w powstaniu pierwszej polskiej manufaktury porcelany odegrał książę Józef Klemens Czartoryski. Przed przystąpieniem do produkcji poszukiwał w swoich dobrach kaolinu, po zlokalizowaniu potrzebnych surowców zlecił ekspertyzy w Manufakturze porcelany w Miśni, gdzie potwierdzono jakość surowca, ponadto magnat poszukiwał kwarcu i gipsu.