Niewątpliwie właśnie na skutek wydarzeń 1756 roku, kiedy to rozgrywała się na sejmie owa bezwzględna walka stronnictw, zbliżył się do dworu królewskiego i został porucznikiem petyhorskim znaku Alojzego BrühlaMatuszewicz twierdzi, że był porucznikiem jego ojca – Henryka., starosty warszawskiego – najpewniej już w 1757 roku. I kiedy w roku następnym Brühl został obrany posłem na sejm z powiatu zakroczymskiego, co wzburzyło ówczesną opinią publiczną, z uwagi na brak indygenatu polskiego (uznano to za ewidentne złamanie prawa), z obnażoną szablą własnym ciałem osłaniał swojego chorążegoPamiętniki Marcina Matuszewicza, kasztelana brzeskiego-litewskiego 1714-1765, W. 1876, T. III, s. 207.. Te wydarzenia miały zapewne niemały wpływ na nominowanie go na urząd starosty starodubowskiego w ostatnim roku panowania Augusta III. Rok później został ponownie posłem na sejm konwokacyjny i elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego (to zapewne wtedy doszedł do porozumienia ze stronnictwem Familii), a w 1765 roku powrócił na stanowisko wicemarszałka Trybunału Litewskiego.
Umarł w 1767 roku.