Rodzina Palaeopropithecidae obejmuje liczne gatunki w porównaniu z innymi rodzinami subfosylnych lemurów. W obrębie czterech rodzajów opisano 7 gatunków, wszystkie wymarłe. Należy doń przedstawiciel rodzaju Archaeoindris, jednego z kilku tylko monotypowych taksonów lemurów.
Archaeoindris fontoynontii został pierwotnie opisany przez Herberta F. Standinga w 1909 na podstawie dwóch fragmentów szczęki i kompletnej żuchwy. Holotyp obejmuje AM-6239 (szczęka) i AM-6237 (żuchwa), które wchodzą w skład kolekcji Uniwersytetu Antananarywy. Żuchwa obejmuje komplet zębów. Fragment szczęki lewej zawiera ostatni ząb przedtrzonowy (P4) i wszystkie 3 trzonowce (M1–M3), podczas gdy szczęka prawa ma niektóre przedtrznowce (P2 i P4) oraz pierwszy trzonowiec (M1). Standing zauważył podobieństwa do uzębienia Palaeopropithecus. 16 lat po jego odkryciu Charles Lamberton odnalazł pierwszą i jedyną kompletną czaszkę z należącą doń żuchwą Archaeoindris, obie dobrze zachowane. Doniesienie o tym fakcie opublikował w 1934.