Pragnęli także, by kierownictwo seminarium zaprzestało sprawowania kontroli nad ich korespondencją, przeszukiwania rzeczy osobistych, nadzorowania czytanych książek i zezwoliło na wydawanie wolnych pism uczniowskich. Rektor seminarium był gotów pójść na częściowe ustępstwa, to jednak nie zadowoliło słuchaczy. W seminarium w Ardonie odbyła się państwowa rewizja. Przeprowadzający ją prof. Ornatski stwierdził, że szkoła nie realizuje postawionych przed nią celów w zakresie kształcenia duchownych osetyjskich i zalecił przekształcenie jej z seminarium misyjnego w zwykłe seminarium, na wzór działających w innych eparchiach Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Do niepokojów w szkole dochodziło jeszcze kilkakrotnie w 1907. W czasie jednego z wystąpień uczniów seminarium osobiście odwiedził biskup władykaukaski Gedeon, jednak jego wizyta nie doprowadziła do uspokojenia nastrojów. Bunt seminarzystów zakończyło dopiero siłowe wydalenie ze szkoły wszystkich uczniów klasy III i IV. W kolejnych latach w szkole nadal dochodziło do pomniejszych incydentów związanych z brakiem dyscypliny. W 1912, gdy grupa seminarzystów zagroziła inspektorowi szkoły zabójstwem, biskup władykaukaski Pitirim rozważał czasowe zamknięcie szkoły.