Zofia Nalepińska-BojczukowaAnna Micińska: Nalepiński Tadeusz Jerzy (1885–1918). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XXII. Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk : Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1977, s. 486–487., lub Sofija Oleksandriwna Nałepynska-Bojczuk, ukr. Софія Олександрівна Налепинська-Бойчук (ur. 30 lipca 1884 w Łodzi, zm. 11 grudnia 1937 w Kijowie) – ukraińska malarka pochodzenia polskiego, tworzyła ilustracje książkowe, drzeworyty, grafiki; siostra polskiego poety Tadeusza Jerzego Nalepińskiego i żona ukraińskiego artysty Mychajły Bojczuka.

Życiorys Córka Aleksandra Nalepińskiego (1857–1908), inżyniera i dyrektora kolei i Zofii z Rohrów Nalepińskiej (1861-1939). W 1888 jej rodzice przenieśli się wraz z dziećmi do Petersburga. Uczyła się w Sankt-Petersburgu u impresjonisty Jana Ciąglińskiego, potem u Simona Hollósy’ego w Monachium w 1908 i Paryżu, gdzie trafiła do nowo otwartej Académie Ranson, do Paula Serusiera (1908–1909). Tam, w wynajętych pokojach przy Campagne Premiere 9, zaczęła się przyjaźń trzech Zofii: Nalepińskiej, Baudouin de Courtenay i Segno.