Wobec zagrożenia życia Rabiriusz uciekł do Rzymu, gdzie został oskarżony w senacie przez Gajusza Memmiusza o zdzierstwa, przekupstwo i służbę u obcego władcy. Mimo obrony Cycerona z 54 p.n.e. został skazany na wygnanie. Wrócił w czasie dyktatury Cezara, który do 49 p.n.e. wprowadził go do stanu senatorskiego.

W 48 p.n.e. wspierał Cezara w walce z Pompejuszem w Grecji, gdy wojska Cezara miały się przeprawić z Brundyzjum do Dyrrachium. W 47 p.n.e. był krótko prokonsulem Azji. Na początku 46 p.n.e. brał udział w kampanii afrykańskiej Cezara przeciwko zwolennikom Pompejusza, gdy dowodził okrętami wojennymi transportującymi posiłki i zaopatrzenie z Sycylii. W planach Rabiriusza było ubieganie się o urząd konsula. Po śmierci Cezara w 44 p.n.e. znalazł się wśród zwolenników Oktawiana.

Przypisy . . Przypis podaje informację o rodzicach. . Boski Klaudiusz 16. Na jego sprawę powoływał się cesarz Klaudiusz, gdy uzasadniał przyczynę usunięcia z senatu senatora, który opuścił Italię, bo towarzyszył pewnemu królowi na prowincję. . . . . . .